Biznes - Part 9

Witam!

Witam na blogu poświęconym finansom i rachunkowości, znajdziecie tutaj wszelkie potrzebne informacje dotyczące finansów. Na bieżąco będą pojawiać się wpisy, z aktualiajcją tych zagadnień.

Witam!

Witam na blogu poświęconym finansom i rachunkowości, znajdziecie tutaj wszelkie potrzebne informacje dotyczące finansów. Na bieżąco będą pojawiać się wpisy, z aktualiajcją tych zagadnień.

Witam!

Witam na blogu poświęconym finansom i rachunkowości, znajdziecie tutaj wszelkie potrzebne informacje dotyczące finansów. Na bieżąco będą pojawiać się wpisy, z aktualiajcją tych zagadnień.

Witam!

Witam na blogu poświęconym finansom i rachunkowości, znajdziecie tutaj wszelkie potrzebne informacje dotyczące finansów. Na bieżąco będą pojawiać się wpisy, z aktualiajcją tych zagadnień.

Witam!

Witam na blogu poświęconym finansom i rachunkowości, znajdziecie tutaj wszelkie potrzebne informacje dotyczące finansów. Na bieżąco będą pojawiać się wpisy, z aktualiajcją tych zagadnień.

 

FINANSOWANIE ZA POMOCĄ ZACIĄGANIA DŁUGU

Natomiast finansowanie wydatków przez zaciąganie zobowiązań zwiększa, co prawda, bieżące możliwości finansowe, lecz jednocześnie powoduje podwójne ob­ciążenie finansów państwa — zaciągnięty dług musi być obsługiwany (część bieżących dochodów trzeba będzie przeznaczyć na odsetki), a później spłacony. Zwiększając przez zaciąganie długu bieżące możliwości wydatko­we, ograniczamy jednocześnie możliwość ponoszenia wydatków w przy­szłości. Szczególnie niebezpieczne jest finansowanie za pomocą zaciągania dłu­gu wydatków, które w trwały sposób przewyższają dochody publiczne. Nie­bezpieczeństwo zaistnienia takiej sytuacji sygnalizowaliśmy wcześniej, wskazując na fakt, że decyzje dotyczące wydatków publicznych podejmowa­ne są niezależnie od decyzji kształtujących dochody. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

BRAK DYSCYPLINY LEGISLACYJNEJ

Brak „dyscypliny legi­slacyjnej”, objawiający się w nakładaniu na państwo dodatkowych obciążeń finansowych może więc doprowadzić do powstania trwałej nierównowagi dochodów i wydatków. Wydatki państwa muszą więc być częściowo finan­sowane przez zaciąganie długu. Co gorsza, dług ten będzie z roku na rok na­rastał, a dodatkowym obciążeniem staną się koszty jego obsługi. Wychodze­nie z takiej sytuacji jest bardzo trudne, gdyż do wyboru mamy dwie niepopularne decyzje — podwyższenie obciążeń podatkowych lub redukcję zakresu zadań publicznych, oznaczającą zawsze pozbawienie mniejszej lub większej grupy obywateli pewnych korzyści. Pamiętać przy tym trzeba, że dylemat: „Więcej zadań państwa i wyższe podatki czy niższe podatki i ograniczenie zadań państwa” rozważać można tylko w sytuacji równowagi dochodów i wydatków publicznych. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PODATKI NIE STYMULUJĄ WZROSTU GOSPODARCZEGO

Gdy wyni­kających z prawa wydatków jest znacznie więcej niż przysługujących pań­stwu dochodów, musimy się liczyć z ograniczeniem zadań i wydatków pań­stwa bez „rekompensaty” w postaci niższych podatków. Z punktu widzenia potrzeb finansowania wydatków niezbędnych do wykonywania zadań publicznych struktura dochodów nie jest istotna — ważna jest ogólna kwota dochodów. Struktura ta jest jednak ważna dla gospodarki i perspektyw jej rozwoju. Żadne podatki nie stymulują wzrostu gospodarczego, jednak siła negatywnego oddziaływania na gospodarkę po­szczególnych rodzajów podatków jest różna. Wiadomo na przykład, że po­datki pośrednie, w których przedmiotem opodatkowania jest konsumpcja (taki charakter ma np. VAT i podatek akcyzowy), tworzą słabsze bodźce negatywne niż podatki bezpośrednie, obliczane od dochodu (zysku).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZASTOSOWANIE MODELU MIESZANEGO

Konieczne jest więc zastosowanie modelu mieszanego — jednostki samorządu terytorial­nego otrzymują pewne dochody publiczne jako dochody własne (dla gmin dochodami takimi są np. wpływy z siedmiu podatków), a ponadto zasilane są dodatkowymi subwencjami i dotacjami celowymi ze środków przyzna­nych władzom centralnym. Przyjmując taki model finansowania zadań samorządowych, należy dą­żyć do tego, by możliwie duża część środków trafiała do jednostek samorzą­du terytorialnego w formie ich dochodów własnych. W polskiej praktyce do zrealizowania postulatu maksymalizacji udziału dochodów własnych w fi­nansowaniu zadań samorządowych jest jednak dość daleko, a funkcjonowa­nie samorządu terytorialnego jest nadal w znacznym stopniu uzależnione od decyzji finansowych podejmowanych na szczeblu centralnym. Kłóci się to zarówno z konstytucyjną zasadą pomocniczości, jak i z zaleceniami zawar­tymi w Europejskiej Karcie Samorządu Terytorialnego, stanowiącej inte­gralną część polskiego systemu prawnego. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PODZIAŁ SEKTORA FINANSÓW PUBLICZNYCH

W sektorze finansów publicznych wyróżniać będziemy podsektor rządowy, podsektor ubezpieczeniowy (obejmujący instytucje ubezpieczeń społecznych, stanowiące de facto część podsektora rządowego) oraz podsektor samorządowy.Podział sektora finansów publicznych na podsektory sygnalizuje ko­nieczność dostrzeżenia dwojakiego charakteru jednostek (instytucji) zali­czanych do sektora finansów publicznych:organów władzy publicznej, będących formalnymi adresatami prze­pisów ustanawiających zadania publiczne,jednostek organizacyjnych, powoływanych w celu wykonania przez organy władzy publicznej ich zadań i działających w imieniu i na rzecz tych organów.Organami władzy publicznej są organy (ustawodawcze, wykonawcze i sądownicze) władzy państwowej, ustanowione w Konstytucji organy kon­troli państwowej i ochrony prawa oraz jednostki samorządu terytorialne­go.  

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

W IMIENIU PODSTAWOWYCH PODMIOTÓW

W modelowym ujęciu wszystkie organy władzy publicznej oraz jed­nostki organizacyjne przez nie utworzone powinny działać w imieniu podstawowych podmiotów sektora finansów publicznych — państwa (Rze­czypospolitej Polskiej, reprezentowanego w sprawach majątkowych i fi­nansowych przez abstrakcyjną osobę prawną — Skarb Państwa) oraz — również posiadających osobowość prawną — jednostek samorządu teryto­rialnego. Schemat ten załóca jednak istnienie jeszcze innych podmiotów sektora finansów publicznych — państwowych osób prawnych wyposażo­nych z mocy prawa w osobowość prawną i utworzonych w celu wykony­wania zadań państwowych.  Najbardziej typową i najlepiej odpowiadającą zadaniom sektora finan­sów publicznych formą organizacyjną jest jednostka budżetowa, która nie posiadając osobowości prawnej, działa w imieniu i na rachunek Skarbu Pań­stwa lub jednostki samorządu terytorialnego. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

JEDNOSTKI BUDŻETOWE W POLSCE

Jako jednostki budżetowe działają w Polsce wszystkie urzędy organów władzy publicznej (od urzędów gmin po Kancelarię Sejmu), a także większość jednostek organizacyjnych podległych organom władzy i wykonujących zadania publiczne — szkoły podstawowe, gimnazja i licea, domy pomocy społecznej, jednostki wojsko­we, jednostki policji, straży pożarnej i Służby Granicznej, więzienia, zarzą­dy dróg itd.Nie wszystkie instytucje sektora finansów publicznych działają jednak jako jednostki budżetowe. Charakterystyczną cechą polskiego sektora fi­nansów publicznych jest bowiem ogromne zróżnicowanie zasad działania instytucji wykonujących zadania publiczne.  Istotnym problemem nie jest przy tym samo zróżnicowanie form organizacyjnych (często uzasadnione specyficznym charakterem wykonywanych zadań lub dążeniem do zapew­nienia merytorycznej i finansowej autonomii — jak np. w przypadku uczelni państwowych i instytucji kultury), lecz to, że znacznej części in­stytucji utworzonych do wykonywania wyodrębnionych zadań publicz­nych nadano osobowość prawną i przydzielono (przez wyłączenie z ogól­nej puli środków publicznych) własne dochody, ustanawiając przy tym odrębną procedurę gospodarowania środkami publicznymi. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

POLSKA DEFINICJA SEKTORA FINANSÓW PUBLICZNYCH

Dyspozycja środkami publicznymi została w ten sposób rozproszona między wiele ośrodków władzy. Powoduje to poważne komplikacje przy koordynacji wykonywania zadań publicznych i zdecydowanie utrudnia efektywne wy­korzystanie dostępnych środków. Ogromne zróżnicowanie systemów fi­nansowych, jakimi posługują się poszczególne instytucje sektora finansów publicznych, powoduje ponadto nieprzejrzystość zarządzania środkami publicznymi. Polska definicja sektora finansów publicznych niemal dokładnie odpowiada zakresowi pojęcia generał go- vernmenł w powszechnie przyjmowanych standardach statystyki finansowej i w rachunkach narodowych. Pewne różnice w zakresie sektora finansów publicznych i generał government w Polsce wynikają z faktu, iż formalna definicja polskiego sektora finansów publicznych opiera się na wyliczeniu form organizacyjnych, które do tego sektora zaliczamy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn